Eigenlijk kan je het leven ook als een groot spel zien. Je probeert iets, lukt niet, leert ervan, probeert een andere manier, etc. De consequenties zijn alleen erg groot; in positieve en negatieve zin. En je hebt niet eeuwig de tijd..

Maar goed, het kan! Waarom niet? Het maakt de uitdaging leuk in plaats van een bedreiging. Wat uiteindelijk betekent dat je waarschijnlijk meer bereikt dan als je het leven serieus neemt.

Toch knaagt er iets. Die knop zet je niet zo makkelijk om. Waarom?

De moeilijkheid zit ‘m in de feedback. Bij games weet je vrijwel meteen of je iets goed of fout deed, en leer- en corrigeer je. Misschien verlies je het spel maar dan probeer je het toch nog een keer? De feedback loop ‘in het leven’ is anders. Je weet soms pas weken, maanden (ja zelfs jaren, een heel leven, of nooit) na een besluit of het de goede beslissing was.

Het zijn die uitdagingen die de moeilijkste zijn: je weet pas of je goed bezig bent op het moment dat een herkansing uitgesloten is.

Wordt het leven daarmee dan een gok in plaats van een spel?

Ja en nee. Veel beslissingen zijn inderdaad intuitief. Wat zoveel betekent als: ik overtuig mezelf dat het niet helemaal een gok was. Dat klinkt niet als iets wat je moet nastreven maar het is nodig. Zonder intuitie moet je beslisvaardigheid zo inboeten dat je leven in slow-motion terecht komt. Ik ben ervan overtuigd dat ‘het volume’ van een leven gelijk staat aan het aantal beslissingen dat je maakt. Dus ja, gokken is een streven.

Gelukkig zijn wij als mens bekwame valsspelers in dat kansspel. Na het inzetten kan het zomaar zijn dat we zeggen: laat maar, in trek mijn inzet in. De gok van 5 jaar Informatica studeren heb ik bijvoorbeeld afgedaan met 1 jaar van mijn tijd. We betalen dus meestal wel wat rente (lees: tijd). Wat ik hiermee probeer te zeggen is: de consequenties van een keuze staan niet vast en daar heb je zelf invloed op. Maar omdat we dit op het moment dat we op de splitsing staan niet beseffen, overschatten we vaak de gevolgen van een keuze.

Die invloed betekent dus dat je de verzameling van gokken, die uiteindelijk de rode draad van je leven zullen zijn, vorm kan geven. Leer herkennen wanneer je een foute richting in bent geslagen. En zie dat als een bemoediging om zo snel mogelijk weer een nieuwe weg in te slaan, in plaats van stil te staan, bang voor nog een doodlopende weg.

Je reis is zo groot als de wegen die je bent ingeslagen.

Boys Noize @ Tivoli Oudegracht, 15 mei 2010

De naam zegt het: muziek voor jongens (en meiden met lef) om op te springen totdat het zweet in je ogen loopt. De zaal kwam los, steeg op en landde pas toen de lichten aan gingen. Goeie avond

New York 2008 from Vicente Sahuc and Sara Fernandez on Vimeo.

Morgen klussen?

http://www.fogonazos.es/2007/02/hiroshima-pictures-they-didnt-want-us_05.html

Dit zet je wel aan het denken. Waarom worden de atoombommen op Nagasaki en Hiroshima altijd behandeld als het einde van de oorlog tussen de VS en Japan, punt. ? Het is een feit op zich: de massamoord van 220.000 mensen. Of dit nu in een flits van 3 seconden gebeurt, of dat men systematisch een bevolkingsgroep uitroeit boeit niet. De VS heeft ook genocide op zijn naam staan, alleen dit wordt liever vergeten.

The year is 2044. One of the older generation would refer to the years of his youth as the conventional age. The world now, is different. It’s not the population that has grown to ‘managable’ proportions, or the cocoons encircling our cities in which we protect ourself from the elements, or the feeling of a presence of centralized power and control everywhere you go. These are changes one grows accustomed to. But life, the concept of life, is different.

I should not tell you my name. But you know who I am. And I really am trying to save the world. You should forget about other stories you hear about me. I’m telling you this because someone needs to know the truth and how it all came to this. You need to listen carefully.

LIFE. My grandpa would go on and on about it. It was not pleasant to sit and listen because it was not really an inspirational story he had to tell. But he was sure he could convince us that our ways would separate humanity from the species we represented. What was humanity when matters of life and death were decided by off-the-shelf products? You could buy abortion kits in multipacks at the Common Health on the street corner. Age rewinding was as common as getting a fake sun tan 20 years ago. He would say: the government had given up on our own rationale and was shaping the population by our irresistible urge to consume. We had the idea we were making our own choices, but really, we were slave to a drug put on the street by the watchful eye. This is hard to deny when everything is government controlled, but we did.

But enough about that. What matters is now. And how it all began.

I am a scientist at a government audited company called MedExtend. We specialize in reversing the aging process of human body cells, marketed as age rewinding to the general people. It is a fulfilling job and I am respected for my scientific skills in reducing side-effects. During one of my regular workdays I was busy checking experimental results for our ‘next generation’ drug. A lot of fuss was being made about this drug, but no matter, this was common for all new projects. My ear implant echoed a cheerful composition of tones indicating a general message. Instead of the usual calm and controlled female voice, a male voice commanded: ‘Due to circumstances we ask you to leave your position immediately and return to your living quarters’.

On my way home I am seeing strange things. Must be the sleep deprivation. I must’ve seen ten people fainting. A lot of ambulances speeding to their emergency. Why was there a whole street cordoned off?

The next day, I don’t make it further a few steps from my quarters entrance. When I step outside, I see a government vehicle rolling slowly through the street. As if they are operating a garbage truck, I see men in biohazard suits picking two still bodies off the street and depositing them in the rear of the vehicle, which emits a hissing sound and a strange fluorescent mist.

To be continued..?

De wereld is toch gans een verschrikkelijk oord
Je wordt geboren en zit ermee opgescheept
In je naïviteit wil je als kind nog wel eens genieten
Maar dat was voordat de lusten je leven verlieten

Het is nu eenmaal een feit
Je hebt al je pleziertjes opgebruikt
Beter wen je maar snel aan deze algehele miserie
Want zo draaien planeten hun banen;
Op een stoommachine gevoed door tranen

Pakjespiet heeft een kadootje voor je uitgezocht,
Dat je er blij van wordt; die kans is klein
Sterker nog; het zal wel niks zijn
Vergelijk het ook vooral niet met wat anderen hebben gekregen,
Dan hoef je die emmer teleurstelling niet zo vaak te legen.

Pakjespiet leeft niet met je mee,
Het pad naar geluk is voor hem inmiddels bekend
En zo ligt hij met een overdosis valium op de WC
Dit bericht heeft hij nagelaten:
‘Het was toch alleen ik waarbij dingen niet mee zaten?’

Groeten,
Sint en kraspanda Piet

Ondertussen heb ik ‘m al verbeterd:

Soms lijkt het net alsof er een mannetje op mijn schouder zit die mij bestuurt. Hij dwingt me ook om koffie te drinken. Help!