Boys Noize @ Tivoli Oudegracht, 15 mei 2010
De naam zegt het: muziek voor jongens (en meiden met lef) om op te springen totdat het zweet in je ogen loopt. De zaal kwam los, steeg op en landde pas toen de lichten aan gingen. Goeie avond 
En dat is fijn.
300 fps schieten met een cheapo cameraatje. Gaaf wat voor resultaat eruit komt:
New York 2008 from Vicente Sahuc and Sara Fernandez on Vimeo.
Lekker thuis bij mijn ouders. Spelen met de kat in de sneeuw, m’n moeder pesten en m’n vader helpen een LCD TV uitzoeken. Na een bezoekje Mediamarkt (19% BTW korting!! Oh mijn god!) kwam ik erachter dat het kopen van zo’n ding eigenlijk helemaal niet leuk is. Ook maar niet gedaan dus. Een kast ervoor ontwerpen, dat dan weer wel..
Morgen klussen?
Deze site laat een paar minder leuke beelden zien van Hiroshima, die de VS liever geheim hielden.
http://www.fogonazos.es/2007/02/hiroshima-pictures-they-didnt-want-us_05.html
Dit zet je wel aan het denken. Waarom worden de atoombommen op Nagasaki en Hiroshima altijd behandeld als het einde van de oorlog tussen de VS en Japan, punt. ? Het is een feit op zich: de massamoord van 220.000 mensen. Of dit nu in een flits van 3 seconden gebeurt, of dat men systematisch een bevolkingsgroep uitroeit boeit niet. De VS heeft ook genocide op zijn naam staan, alleen dit wordt liever vergeten.
What story? Who knows..
The year is 2044. One of the older generation would refer to the years of his youth as the conventional age. The world now, is different. It’s not the population that has grown to ‘managable’ proportions, or the cocoons encircling our cities in which we protect ourself from the elements, or the feeling of a presence of centralized power and control everywhere you go. These are changes one grows accustomed to. But life, the concept of life, is different.
I should not tell you my name. But you know who I am. And I really am trying to save the world. You should forget about other stories you hear about me. I’m telling you this because someone needs to know the truth and how it all came to this. You need to listen carefully.
LIFE. My grandpa would go on and on about it. It was not pleasant to sit and listen because it was not really an inspirational story he had to tell. But he was sure he could convince us that our ways would separate humanity from the species we represented. What was humanity when matters of life and death were decided by off-the-shelf products? You could buy abortion kits in multipacks at the Common Health on the street corner. Age rewinding was as common as getting a fake sun tan 20 years ago. He would say: the government had given up on our own rationale and was shaping the population by our irresistible urge to consume. We had the idea we were making our own choices, but really, we were slave to a drug put on the street by the watchful eye. This is hard to deny when everything is government controlled, but we did.
But enough about that. What matters is now. And how it all began.
I am a scientist at a government audited company called MedExtend. We specialize in reversing the aging process of human body cells, marketed as age rewinding to the general people. It is a fulfilling job and I am respected for my scientific skills in reducing side-effects. During one of my regular workdays I was busy checking experimental results for our ‘next generation’ drug. A lot of fuss was being made about this drug, but no matter, this was common for all new projects. My ear implant echoed a cheerful composition of tones indicating a general message. Instead of the usual calm and controlled female voice, a male voice commanded: ‘Due to circumstances we ask you to leave your position immediately and return to your living quarters’.
On my way home I am seeing strange things. Must be the sleep deprivation. I must’ve seen ten people fainting. A lot of ambulances speeding to their emergency. Why was there a whole street cordoned off?
The next day, I don’t make it further a few steps from my quarters entrance. When I step outside, I see a government vehicle rolling slowly through the street. As if they are operating a garbage truck, I see men in biohazard suits picking two still bodies off the street and depositing them in the rear of the vehicle, which emits a hissing sound and a strange fluorescent mist.
To be continued..?
Beste Joris,
De wereld is toch gans een verschrikkelijk oord
Je wordt geboren en zit ermee opgescheept
In je naïviteit wil je als kind nog wel eens genieten
Maar dat was voordat de lusten je leven verlieten
Het is nu eenmaal een feit
Je hebt al je pleziertjes opgebruikt
Beter wen je maar snel aan deze algehele miserie
Want zo draaien planeten hun banen;
Op een stoommachine gevoed door tranen
Pakjespiet heeft een kadootje voor je uitgezocht,
Dat je er blij van wordt; die kans is klein
Sterker nog; het zal wel niks zijn
Vergelijk het ook vooral niet met wat anderen hebben gekregen,
Dan hoef je die emmer teleurstelling niet zo vaak te legen.
Pakjespiet leeft niet met je mee,
Het pad naar geluk is voor hem inmiddels bekend
En zo ligt hij met een overdosis valium op de WC
Dit bericht heeft hij nagelaten:
‘Het was toch alleen ik waarbij dingen niet mee zaten?’
Groeten,
Sint en kraspanda Piet
Ik moest een interactieve website bouwen voor een vak, dus heb ik dat niet gedaan, maar wel een villa gebouwd.
Ondertussen heb ik ‘m al verbeterd:
Soms lijkt het net alsof er een mannetje op mijn schouder zit die mij bestuurt. Hij dwingt me ook om koffie te drinken. Help!
Vandaag in de soep: Waarom kunnen wij als mens zo moeilijk het heelal begrijpen?
Het begint met de term ‘heelal’. Dat impliceert dat het het geheel van alles is. Maar als je goed nadenkt over alles, dan weet je dat er moeilijk een voorstelling van te maken is. Heb je ooit alles gezien? Heeft iemand ooit alles gezien? Was er ooit iemand die na het laatste wat hij zag, niet nog meer kon ontdekken?
Maar we moeten niet te kritisch op onszelf zijn. Hoe kunnen we als radertje van de machine begrijpen hoe de gehele motor draait? Vergelijk het met een mierenhoop: de mier zal veronderstellen dat hij zijn wereld tot in the puntjes kent. Hij kan zijn buit van verre terugbrengen, vindt feilloos de weg terug, en weet precies waar deze heen moet. Weet hij veel dat er zoveel meer is. Dat zijn huis; zijn wereld; door ons een ‘hoop’ genoemd wordt. Wij kijken ernaar en beoordelen; een mierenhoop zoals zoveel andere. Je loopt eromheen en aanschouwt de rest van de natuur. Ik glimlach soms even als ik denk aan de doelmatigheid waarmee ze bezig zijn, ook al zijn ze zo onwetend.
Dit klinkt misschien hooghartig en dat is het ook. Want als wij als mens denken de wereld te begrijpen zitten we ook in de verkeerde stoel. Wij kijken omhoog en proberen te beschrijven wat daar is; we noemen het het universum of heelal. Dat doen we in de taal van ons bolletje aarde en graag vinden we iets wat op ons lijkt. Water op mars. Een zon zoals onze. Een planeet zoals de aarde. Maar we kijken met ogen die alleen het licht zien, we begrijpen met concepten die alleen het onze zijn. We zeggen dat het wel eindig moet zijn want oneindigheid is onmogelijk. We zeggen dat het wel oneindig moet zijn want als het plotseling ophoudt, wat is daar dan..
Maar als we echt zouden begrijpen wat er aan de hand is, waarom zouden we dan proberen een landkaart te maken van het oneindige? Dat is pas onbegonnen werk!
Ik heb er zelf vrede mee. Ik begrijp dat ik het niet begrijp. Ik hoop alleen dat hij, het, zij, datgene wat ons ziet; ook zal glimlachen en om onze mierenhoop heenloopt.